เรื่องสมมติ

 

           " แต่ว่าความเป็นจริงก็ไม่ได้เปลี่ยนไป เวลาก็ยังคงไม่เคยปราณีใคร...

                                                ...เมื่อเรื่องที่กลัวมาตลอด ในที่สุดมันก็ต้องเกิดขึ้นจนได้ "

 

 

 

------

ในตอนเช้าที่แสนธรรมดาวันหนึ่ง จะแปลกไปก็แค่ว่าบรรยากาศสีน้ำเงินแปลกๆที่ปกคลุมไปทั่วนี่หละ

เสียงเคาะประตูเกิดขึ้นพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบ .. เวลานั้นมาถึงแล้วจริงๆอย่างนั้นหรอ??

 

ความรู้สึกมากมายต่างถาโถมเข้ามาภายในใจภายในชั่วเวลาสั้นๆ ทั้งสับสน วุ่นวาย กลัว และกังวล

การจะเดินไปให้ถึงประตู และเอื้อมมือไปเปิดนั้น ดูจะยากเย็นเกินกว่าจะทำได้

และต้องใช้ความกล้าอย่างมากมาย ที่จะทำให้สำเร็จ.. จริงๆ

 

.................................

 

ภาพที่เห็นตรงหน้า คือคุณเวลาหน้าตายิ้มแย้ม.. แต่ทำไมถึงได้ไม่รู้สึกดีใจเลยนะ ??

คุณเวลาบอกว่า..เมื่อนานมาแล้ว เขาลืมของบางอย่างไว้ที่นี่..

และตอนนี้ เขาจะมาขอรับสิ่งนั้น คืน’..

 

นั่นสินะ..มันก็ถูกแล้วหนิ ที่เจ้าของจะมารับคืนไป

แต่ว่า.. ทำไมมันถึงได้เศร้าขนาดนี้หละ??

ทั้งที่พยายามมาหลายครั้ง ทำไมมันถึงไม่เป็นผลนะ??

นี่เราพยายามมากี่ครั้งแล้ว แต่ทำไม ยิ่งทำ มันยิ่ง ,,,,,,

 

 

คงไม่มีอะไรที่ทำได้ดีไปกว่านี้แล้วละมั้ง นอกจาก ‘ส่งคืน’ คนๆนั้นไป

ในแววตาคนนั้นยากที่จะคาดเดา ก็เหมือนๆว่าจะเห็นความเศร้าปนยินดี

 

ก็อีกนั่นแหละ อะไรๆก็มักมีสองด้านเสมอ..

 

เค้าจะรู้มั้ยว่า ‘เขาก็ทำให้คนๆนี้ทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อมกัน’

 

 

 

แล้วคุณเวลาก็พาคนนั้นไป มันก็คงไม่มีอะไรมากหรอกใช่มั้ย..

 

ก็แค่,, ทำอะไรๆเหมือนเดิม

ก็แค่,, ทำทุกวันให้เหมือนก่อนที่คนแปลกหน้าคนนั้นก้าวเข้ามา

ก็แค่,, ใช้ทุกวันให้มีความสุข...

 

ก็นะ,, ก็แค่ ไม่รู้ว่าจะทำมันได้หรือเปล่า..ก็เท่านั้นเอง ~~

 

 

~~ ก็ในเมื่อความรู้สึก...

                         มันไม่ได้เกิดง่ายๆ จบง่ายๆ และไม่ได้เปลี่ยนง่ายๆ...

                                                                       ..... แม้ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม~~~

 

 

 

.......................................................................

 

คุณเวลาได้ฝากกล่องใบนึงเอาไว้ บอกว่าบางทีคุณอาจจำเป็นต้องใช้..

ภายในกล่องใบนั้น มีขวด 1 ใบ บรรจุน้ำสีฟ้าเอาไว้ ข้างขวดเขียนว่า “ความเจ็บปวด”

 

((หากว่าเจ็บปวดทรมาน เหมือนจะทนไหวแล้วจริงๆ ให้เปิดขวดแล้วดื่มเพียง 1 คำ))

.

.

.

นั่นคือ คำอธิบายที่แนบมาด้วยกัน

หึ..อยากจะหัวเราะกับความหวังดีของคุณเวลาซะจริงๆแต่ก็นั่นหละนะ,,

‘ การหัวเราะ ทั้งน้ำตา มันไม่สนุกนักหรอก...........จริงมั้ย?? ’

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไป วันแล้ววันเล่า ความเจ็บปวดไม่ได้จางหายไปเลย

จากที่เคยคิดว่าจะไม่ดื่มน้ำขวดนั้น..มาถึงตอนนี้ก็หายไปครึ่งขวดได้แล้ว

 

 

 

ก็นะ..  มันเจ็บ - - - เจ็บจนเหมือนจะทนไม่ได้อีกต่อไป

จากที่ไม่เคยเชื่อ ว่าความผูกพันจะทำให้เจ็บปวดได้มากขนาดนั้น

แต่พอมาเจอกับตัวเองจริงๆมันซึ้งถึงความหมายนั้นจริงๆ

..ที่ในทุกๆวันยังต้องวนเวียนกับภาพเก่าๆ ความคิดเก่าๆ คิดถึงเรื่องเก่าๆ คนเก่าๆ

ยังคงต้องฟังเสียงสะอื้นของตัวเองที่ดังท่ามกลางความเงียบสงบของเวลากลางคืน

ยังคงต้องมองหาคนแปลกหน้าคนนั้น..คนที่คุ้นเคย ในทุกที่ที่ไป

ยังคงคอยฟังแม้เสียงกระซิบที่แผ่วเบาตามสายลม..เพียงหวังว่าจะเป็นเสียงของใครคนนั้น

 

 

คนๆนั้นจะรู้บ้างมั้ยนะ..

ว่าคนตรงนี้จะคิดถึงมากแค่ไหน..

จะทรมานมากเท่าไร..

.

.

.

 

‘ก็คงไม่รู้เลยสินะ’

 

...........................................................................

 

เวลาเดินผ่านไปช้าๆ อย่างทุกวันที่เคยเป็น

น้ำในขวดนั้นก็ใกล้หมดเต็มที..มันก็พอๆกับความเจ็บปวดที่มีนั่นแหละ

แต่แค่มันไม่ได้หมดไป..

มันแค่ไม่สามารถ เจ็บ ได้มากกว่านี้แล้วต่างหาก

 

 

แล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย~~

ก็น้ำสีฟ้าขวดนั้นหมดพอดีแล้วหล่ะ การดื่มครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย

ดื่มให้กับเรื่องที่ผ่านไปแล้ว..ให้กับเธอผู้ที่ผ่านเข้ามา และ ผ่านออกไป

 

 

 

น้ำสีฟ้าหยดสุดท้ายถูกกลืนลงคอไป พร้อมกับเสียงขวดเปล่าที่ตกกระทบพื้น

 

.

.

‘นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ’

.

.

 

น้ำตาเริ่มรินไหลอีกครั้ง พร้อมๆกับภาพความทรงจำทุกๆภาพตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย

ยิ่งคิด มันก็ยิ่งทรมาน.. ยิ่งคิด มันก็ยิ่งเจ็บ.. ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหล..

 

 

 

 

- - - ‘นี่หรือ..คืออิทธิพลของความผูกพันและเวลา’ - - -

 

 

แต่เอาเถอะ จะร้อง จะคิด จะทรมาน จะเจ็บปวด วันนี้.. “วันสุดท้าย”

 

 

ค่ำคืนผ่านไปอย่างช้าๆ มีเพียงตัวเราลำพัง กับความรู้สึกสารพัดรอบตัวเป็นเพื่อน

จากนาที เป็นชั่วโมง..  จากกลางคืนจวบกลางวัน..

 

 

และแล้วฟ้าก็สว่างอีกครั้ง เงาของพระจันทร์ถูกบดบังด้วยแสงแห่งอาทิตย์

และก็เช่นกัน ความมัวหมองในหัวใจ ควรแทนที่ด้วยความสดใสเสียที

 

 

.................................................................

 

เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้นอีกครั้ง

ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณเวลานั่นเอง..

เขามอบกล่องหนึ่งใบไว้ให้แล้วก็เดินจากไป

 

ภายในกล่องมีน้ำใสๆสีส้มบรรจุอยูในขวดแก้ว 1 ใบ พร้อมการ์ดที่แนบมา

 

((นี่คือน้ำลำดับถัดมา ของขวดที่แล้ว ..

          ..เมื่อคุณดื่มมันจนหมด คุณก็จะได้รู้เองว่ามันคืออะไร

                               .. ขอให้โชคดี .. Timer#))

 

 

 

น้ำสีส้มนั่น ถูกดื่มรวดเดียวหมดขวด แล้วเขาก็ได้รู้..ความลับของน้ำขวดนั้น

มันชื่อ “ความเข้มแข็ง” .. เมื่อคุณได้ผ่านความเจ็บปวดจนถึงที่สุด

นั่นหมายถึง ความเข้มแข็งได้เกิดขึ้นกับคุณแล้ว,,

 

 

.

.

.

 

 

“จงเติบโตขึ้น และข้ามผ่าน ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานทั้งหมดไปให้ได้..

ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา ย่อมมีความหมายล้ำค่ากับเราเสมอ..

เพียงแค่เลือกมองให้เห็นข้อดี ของความทรมานให้ได้,,ก็เท่านั้นเอง”

 

 

 

 

"จบ"

 

........................................................................................................................................

 

 

 

 

 

อื้ม จบจนได้ละนะ 

หวังว่าคนอ่านจะประทับใจ เหอะๆ 

คิดว่าเป็นยังไงมั่ง ก็บอกกันนิดนึงนะ จะดีใจมากเลยหละ แหะๆ

 

 

 

ปล.อ่านจนจบแล้ว .. ตอบได้มั้ยว่าทำไมต้องสีน้ำเงิน??

edit @ 16 May 2010 19:00:33 by frozend

 

คนเราย่อมมีเงื่อนไข.. อย่างน้อยๆก็เงื่อนไขของกาลเวลา

มีคนเคยบอกไว้ว่า.. ในไม่ช้าทุกๆอย่างก็จะเปลี่ยนไป ตามเงื่อนไขของกาลเวลา...

เวลามักจะพาความเปลี่ยนแปลงมาเสมอ - - คุณเชื่ออย่างนั้นมั้ย ??

---

---------

---------------

ในเช้าวันนึง,, วันที่แสนธรรมดา เวลาที่เคยแค่เดินผ่านไป ก็เกิดมาหยุดแวะพักที่หน้าบ้าน..

..พร้อมกับทิ้งเอาใครบางคนเอาไว้ แล้วเวลาก็เดินผ่านไปเช่นทุกวัน

[[..ก็คงเป็นหน้าที่ของเจ้าของบ้านสินะ ที่ต้องดูแลคนแปลกหน้าคนนี้..]]

ในตอนเช้าของทุกวัน ก็ยังเฝ้ามองคุณเวลาที่เดินผ่านไป

เมื่อไรเค้าจะมารับคนๆนี้กลับไปซะทีน้า ~~

แต่เวลาก็ไม่เคยหันกลับมาเลยนี่สิ..อะไรของเค้ากันนะ ??

 

เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น  - - -

และแล้วเมื่อเวลาผ่านไป..

จากคนแปลกหน้า ก็กลายมาเป็นคนรู้จัก..

จากคนรู้จัก ก็กลายมาเป็นคนสนิท..

และบางทีมันอาจก้าวข้ามสถานะนั้นมาแล้วก็เป็นได้..?? หากแต่ไม่เคยมีใครรู้สึกก็เท่านั้น

 

จากที่เคยเฝ้ารอให้คุณเวลามารับคนแปลกหน้าคนนี้กลับไป

ตอนนี้กลายเป็นไม่อยากเจอคุณเวลาอีกเลย..

 

ก็เพราะอะไรหน่ะหรอ ??

 

คำตอบง่ายๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจ

ก็กลัวว่าเวลาจะมาพาเค้ากลับไป คนๆนั้น ที่ตอนนี้รู้สึกผูกพันกันมากเหลือเกิน

 

ก็กลัว,, กลัวทุกครั้งในเวลาเช้า กลัวว่าจะหายไป - -‘ กลัวว่าเวลาของ “เรา” กำลังจะหมดไป ‘

ก็รู้,, รู้ว่าไม่ช้าไม่นาน  ยังไงก็ต้องจากกัน

ก็รู้,, รู้ว่าไม่ช้าไม่นาน  เธอก็คงต้องไป

ก็รู้,, รู้ว่าไม่ช้าไม่นาน  เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้จะเป็นเพียงอดีต

ก็รู้,, รู้ว่าเรื่องเราตอนนี้ยังไงก็คงไม่มีทางเป็นจริง

ก็รู้,,รู้ว่า เธอคงต้องไป ถ้าถึงวันนั้น..จริงๆ

ก็นะ,, รู้ว่าไม่ช้าไม่นาน วันนั้นก็คงต้องมาถึง...

 

แต่จะให้ทำยังไงดีหล่ะ???

ความรู้สึกมันไม่ได้เกิดง่ายๆ จบง่ายๆ และก็อีกนั่นแหละ..

มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงกันได้ง่ายๆด้วยเช่นกัน,,,,

 

        

        แต่ว่าความเป็นจริงก็ไม่ได้เปลี่ยนไป เวลาก็ยังคงไม่เคยปราณีใคร...

                                         ...เมื่อเรื่องที่กลัวมาตลอด ในที่สุดมันก็ต้องเกิดขึ้นจนได้

 

............ ... ..... ..........                   .......... ........        ......................... .... ....

 

ปล. ลืมบอกว่ามันยังไม่จบ