เรื่องสมมติ

ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นเรื่องสมมติ..

จะได้ไม่ต้องเสียใจกับทุกอย่างเหมือนตอนนี้..

"ถ้าเรื่องราวมันเป็นเหมือนนิทาน..

    .. ตอนจบมันจะได้สวยงามเสมอไงครับ"

เคยได้ยินเรื่องของ "ต้นสนสีขาว" มั้ยครับ?

ต้นไม้สูงใหญ่ ที่มีใบเป็นสีขาว

ทั้งๆที่..จริงๆแล้ว มันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแนวต้นสนสีเขียว

มีเรื่องเล่าว่า..

กาลครั้งหนึ่ง..ไม่รู้ว่านานเท่าไร

ที่เมืองแห่งนึงอันห่างไกล

รายล้อมไปด้วยป่ากว้างใหญ่สีเขียวสด

ทั้งภูเขาและลำธาร ที่นี่มีครบดังทิวทัศน์ในเทพนิยาย

พระราชา อยู่เคียงคู่กับ พระราชินี

พร้อมกับ พระโอรส และ พระธิดา

ราษฎรพร้อมหน้าอยู่เป็นสุข บ้านเมืองสงบไร้เรื่องวุ่นวาย

เรื่องราวดำเนินเรื่อยไปไม่ต่างจากนิทานทั่วไป

จนวันหนึ่ง..วันที่เจ้าชายอายุครบ 17 ปี

หลังงานฉลองวันเกิด

เจ้าชายถูกเรียกให้เข้าพบผู้เป็นพ่อ เพื่อแจ้งภารกิจที่ต้องทำ

"ดินแดนทางตะวันตก อย่างที่เจ้ารุ้ ที่นั่นมีเหตุการณ์ไม่ปกตินักเกิดขึ้น..

และข้ามีความจำเป็นที่ต้องบอกเจ้าว่า..

ลูกข้า เจ้าจงไปที่แห่งนั้น และนำพาความสงบสุขสู่ดินแดนสีเทานั้นเสียเถิด.."

คำสั่งของพ่อ แม้ว่ากระทันหัน แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนัก

เพราะเจ้าชายรู้ดีและเตรียมใจไว้แล้วกับอนาคตที่ต้องเจอ

เว้นเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้ต้องคิดหนัก ...

เรื่องของเจ้าหญิง..น้องสาวของเค้าเอง

..น้องสาวคนที่ต้องคอยดูแลตลอดเวลา

น้องสาวคนที่มีเค้า..เป็นดวงตา 

ถ้าเค้าไม่อยู่ เธอจะทำยังไง ??

ในเมื่อทุกๆวัน เธอมีเค้าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

และสำหรับเค้าก็เช่นกัน มีเธอเป็นสิ่งสำคัญ ดังเช่นดวงใจ

..ถ้าไม่มีกันแล้วจะทำยังไง

ถ้าไม่มีพี่ชายคนนี้ เธอจะทำยังไงกัน

แม้จะรู้ว่าอาจมีใครอีกหลายคนที่ทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดีกว่า

แต่เธอก็คงเหมือนกับพี่ใช่มั้ย ..

' ถึงใครจะทำได้ดีเท่าไร แต่สุดท้ายความสำคัญทางใจก็ยังมากกว่า..

ถ้าไม่ใช่เธอ ..  จะเป็นใคร ยังไงก็ไม่สำคัญ.. '

.

.

.