“หิมะ กับ การรอคอย,,,”
ฟ้าววววว ~~
.
..
. . ..
. .. ...
.. .
.
“เฮ้ออออออ...”
เสียงถอนหายใจของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ได้แต่มองตามใบไม้ที่ปลิวไปตามลม
.
.
...สายลมที่หอบเอาความร้อนของไอแดด .. .
....ไปพร้อมๆกับความหวังของเด็กชาย . ...
....ที่นับวันจะยิ่งเลือนลางลงทุกที . ..
.
.
”เมื่อไรน้า...”
..
..
“เมื่อไรที่หิมะจะตกซะทีน้า...”
.
.
“เราจะได้เจอกันเร็วๆนี้รึเปล่าน้อ.. เฮ้อออออ”
แล้วก็จบด้วยการถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะละสายตาจากฟากฟ้าแล้วเดินกลับบ้านต่อไป..
.............................
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที..
บ้านสีครีมอ่อน ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเด็กชาย
..เป็นบ้านที่ดูไม่สะดุดตา แต่ทว่าอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
.
“แม่คร้าบบบบบบ... ผมกลับมาแล้วครับ..”
.
“จ้า เป็นไงมั่งจ้ะ วันนี้คุณครูสอนอะไรมาบ้างจ้ะ”
.
.
“อืมมมม..แปบนึงนะฮะ”
ว่าแล้วเด็กชายก็เปิดกระเป๋าสะพายสีเหลืองสดใสของตัวเอง ก่อนจะหยิบสมุดสีฟ้าอ่อนออกมา
เปิดดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะ ยิ้มกว้างแล้วตอบคุณแม่
.
.
“เรียนเรื่องฤดูกาลครับ..”
ก่อนจะอมยิ้มแล้วยื่นสมุดหน้าที่เรียนวันนี้ให้คุณแม่ดู แล้วเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกาย
.
.
“นี่ครับแม่.. เค้าบอกว่า พอใบไม้ร่วง แล้วก็จะเข้าฤดูหนาว.. ผมเข้าใจถูกใช่มั้ยครับ?”
.
.
ด้านคุณแม่ ได้ฟังก็อมยิ้มกับความช่างพูดของลูกชาย
“จ้ะ ถูกแล้วจ้ะ”
.
.
เพียงได้ฟังดังนั้น เด็กชายก็ยิ้มกว้างตาแทบปิด
“ดีจังเลยนะครับ.. ฤดูหนาวเนี่ย ..”
“เอ๊ะ งั้นวันนี้ผมเห็นใบไม้เริ่มร่วงแล้ว..ก็แปลว่า จะเข้าฤดูหนาวแล้วหรอครับแม่”
.
.
“จ้ะ ลูกแม่ช่างสังเกตดีจังน้า.. แล้วลูกชอบฤดูหนาวมากเลยหรอจ้ะ”
.
“ครับผม.. ผมมีเรื่องที่อยากทำน่ะครับ แหะๆ”
“งั้นผมไปเก็บของก่อนนะครับ”
.
.
“อ่ะ ผมรักแม่ที่สุดเลยนะฮะ >_<”
.
..
พูดจบก็วิ่งไปที่ห้องตัวเองทันที ก่อนที่จะวนไปที่สวนหน้าบ้าน
พลางมองขึ้นฟ้าด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง
“เราคงได้เจอกันในไม่ช้านี้ล่ะนะ”
.
...........................................................................................
วันเวลาผ่านไป เด็กชายได้แต่เฝ้ามองท้องฟ้า
พร้อมกับถามหาอย่างรอคอย
ความหวังที่เคยมี มันลดลงไปทุกที
ทั้งๆที่ตอนนี้เป็นช่วงเข้าหน้าหนาวแล้ว
แต่ก็ไม่มีท่าทีใดๆที่บ่งบอกว่าหิมะจะตก..
. .
.
จนในวันนี้..
วันที่พยากรณ์อากาศได้บอกไว้ว่า อุณหภูมิจะลดต่ำที่สุดในรอบปี..
เด็กชายจึงรอคอยวันนี้ เพื่อการมาถึงของบางสิ่งที่เค้าเฝ้ารอมานาน..
เค้ารีบตื่นแต่เช้า ออกมาที่สวนหน้าบ้าน..
สายลมหนาวปะทะตัวของเค้า..แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความพยายามลดลง
เค้ารอคอยด้วยความหวัง .. แต่ทว่า..
..สิ่งที่เค้ารอคอย .. เหมือนจะไม่มีอยู่จริง..
.
.
ในที่สุด เด็กชายก็ทนความหนาวเย็นของสายลมไม่ไหว
เดินกลับเข้าบ้านไป.. พร้อมกับความผิดหวัง~~
.
.
.
.
แต่ถ้าเพียงเค้าลองก้มมองที่พื้นดินสักนิด ,,,
เค้าอาจจะได้พบกับเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆที่เกาะอยู่ที่ปลายยอดหญ้า ,,
.
..
และถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เค้าตามหา แต่ว่ามันก็มีความคล้ายกันอยู่มิใช่หรือ ,,,
.
.
เสียงเล็กๆของแม่คะนิ้งใสเย็น คงได้แต่เอ่ยถามในใจ,,,
“จะไม่มีทางไหนเลยหรอ ที่ฉันจะได้เป็นคนที่เธอมองหาบ้าง..”
“แค่เพียงฉันกับหิมะ แตกต่างกันเพียงนิด..”
“แต่เธอจะรู้มั้ย ว่านั่นเป็นความพยายามทั้งหมดที่ฉันทำได้..”
“ก็แค่... เพียงเพื่อเธอ...”
“แค่เธอเท่านั้น .. รู้บ้างรึเปล่า,,,, ”
.
.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
แล้วคุณหล่ะ?
“กำลังมองหาหิมะ.. แล้วละเลยแม่คะนิ้งอยู่รึเปล่า”
... . .. . ... .
. .. . .. ..
.. . .
ถ้าเพียงมองดูให้ดี.. คุณอาจจะเจอความหวังดีจากใครอีกหลายคนที่คุณเคยมองข้ามก็ได้นะ,,,
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
